أبي الفتح الكراجكي ( مترجم : كمره اى )
99
كنز الفوائد ( گنجينه معارف شيعه اماميه ) ( فارسى )
فصل : تحقيق بيشتر در بارهء حديث غدير و اما آنچه مخالفان دعوى كردند كه مقصود رسول خدا ( ص ) از گفتهء خود در بارهء على ( ع ) در روز غدير اين بود كه ولاء او را در دين تأييد كند و يارى او را بر مسلمانان واجب سازد ، و اين معنى فرمودهء خدا را دارد كه در آيهء ( 71 سورهء التوبه ) فرموده : مردان مؤمن و زنان با ايمان هر كدام اولياء يك ديگرند . و آنچه را ما توضيح داديم كه بايد لفظ مولى تطبيق كند با جملهء سابق آن در كلام پيغمبر ( ص ) و نميشود كه تفسير شود بجز بمعنى امامت از معانى ديگر ، دعوى آنها را در اين مقام باطل ميسازد زيرا امير مؤمنان ( ع ) گمنام نبود تا نياز داشته باشد كه در چنين مقامى وادار شود و دوستى او بر مردم تأييد شود بلكه خود مشهور بود و فضائل و مناقبش زبانزد همه و مقام و جلالش عذرى براى كسى در دانستن و شناخت او بر خاص و عام بجا نميگذاشت . بعلاوه قول كسى كه آن را بولاء در دين و نصرت مسلمين تفسير كرده در قول حمل بامامت و رياست درآيد زيرا كسى كه امام همهء جهانيان باشد ولاء او در دين و يارى او بر همهء مسلمين تعين دارد ولى اگر حمل بر صرف ولاء در دين شود و نصرت بر مسلمين ، قول بامامت در آن در نيابد كه ما گفتيم و تفسير آن بقول ما اولى است . و اما كسانى كه بغلط گفتند : سبب در اين گفتار رسول خدا ( ص ) در روز غدير گفتگوئى بوده ميان امير مؤمنان ( ع ) و زيد بن حارثه كه على ( ع ) بزيد فرمود : من